Margarita

Lembrades como era o Redes daqueles tempos? Digo “tempos”, porque xa non son capaz de discernir límites no continuo do meu pasado remoto. E o de remoto non é capricho nin recurso literario, e que xa case fai cincoenta anos. O Redes das galiñas polas rúas, o do cheiro a patexo e a brea, o das tarrafas e as redes amoreadas no “muelle”, o da Area Morta coa caseta e as pedras, mesmo o dos cagallóns aboiando nas amarras, o das rúas enlamadas e as noites sen farois, o do Pósito e a barbería, o dos caldeiros que iban e viñan á fonte, da fonte; o da tenda de Marilola e o bar de Emilita, o dos polos de Pepsi e as bolas de san Vicente, o dos veráns luminosos e os guateques, o dos xogos no Carballo e as xuntanzas no Casino, o de Pindanga e Almería, o da escola de Margarita.

A escola de Margarita tiña tres aulas: a de Bartolo -que era un monicreque de cartón ou madeira, deses que levantaban as pernas e os brazos a un tempo ao tirarlles da corda-, a da actual Pousada e a do estanco -arriba, na rúa do medio-. A mellor era a da Pousada, sempre iluminada. Os pupitres eran individuais e estaban pegados á parede, en liña, coma quen di. Un deles era maior cos outros, o que chegaba antes sentábase nel. Recordo a impresión que me producía ver chegar o Marengo ao peirao. Xa desenrolara por aquel entón a curiosa habilidade de pasmar, é dicir, a de estar en dous sitios ao mesmo tempo sen estar de certo en ningún deles. Mentres o meu corpiño de catro anos ficaba “atracado” na escola, a miña imaxinación surcaba o mar inmenso suspendida na cuberta do Marengo.

Fai tanto tempo, era tan pequeno, que non sei se fiarme moito dos meus recordos. Pero que remedio, é todo canto teño.

A mesa de Margarita estaba á altura das escaleiras que subían ao piso alto da Pousada, antes da última reforma; os nosos pupitres estaban pegados ás paredes do fondo -onde a barra- e do frente –onde as ventás- . Non recordo se tiña encerado. A verdade é que só lembro as lecturas do “Rayas”. Chamábanos e alí, ao seu carón, líamos o que nos mandaba. Tampouco lembro que pegase, non sei se tiña vara. Entrábamos na Pousada pola rúa do medio, e, as veces, cando chegábamos moi cedo, mandábanos pasar a unha cociña que tiña o chan de terra. Alí esperabamos mentres preparaba o seu almorzo e o recendo da cascarilla enchía o escola enteira.

Moitos non debiamos ser, porque cando tiña que atender o estanco levábanos con ela. Alí, debaixo do mostrador -aínda non sei como- facíamos as contas e as caligrafías do Rubio. Alí, acubillados entre a madeira e os seus inmensos faldóns negros.

Non digades que non eran tempos cheos de maxia aqueles!

Adeus, infancia.