Pantasmas no faiado

Era aquel un tempo escuro, de luz de vela e candeeiros. Teño gravada a imaxe da miña avoa embutindo chourizos ao carón da bilbaína unha noite de outono en que, como tantas outras, a luz de centovinte perdérase no transformador da fonte e agardaba a que Angel dise con ela. 

De neno tiña moito medo á escuridade. Non me deitaba sen mirar embaixo da cama, procuraba non deixar nada fora das mantas e escudriñaba as sombras ata que o sono me vencía. Unha noite tódolos meus medos chegaron de sócato e agocháronse conmigo entre as sabas, alguén ou algo andaba polo faiado. Uns pasos baixaron polas escaleiras, avanzaron polo corredor, entraron na habitación, rodearon o leito do meu irmán, achegáronseme. Logo xa non lembro nada. Como se a brétema cubrise de súpeto a miña conciencia, como se esta esvarase e, nunha caída de vértixe, se precipitase nun abismo de tebras e silenzos. O día seguinte, e moitos outros despois, repetiuse a mesma secuencia, os mesmos pasos, o mesmo percorrido e, ao cabo, a mesma escuridade e silenzo. Aínda non entendo de onde sacou o enxeño aquel neno de seis anos, pero o certo é que artellei un sinxelo pero efectivo mecanismo para cazar pantasmas. Un día decidinme a rematar con aquilo dunha vez e para sempre. Esperei a que durmise o meu irmán, collín unha corda e ateina as patas das dúas camas. Non sei se foi pola seguridade que me proporcionaba o trebello, pero o certo é que aquela noite durmín máis profundamente que ningunha outra. Non escoitei os pasos no faiado, nin oín como baixaban as escaleiras, avanzaban polo corredor, entraban na habitación, rodeaban o leito do meu irmán e... non escoitei nada diso, pero si o estrondo que produce un corpo pesado ao caer no chan de madeira do meu cuarto. Primeiro foron os queixidos, logo as luces acendéndose, a estraneza duns e outros, as preguntas sen respostas, un biquiño, un "a durmir" e logo o sono, a apacible noite dun sono sen medos.

Preguntarédesvos que foi da pantasma. Estaba no faiado da miña fantasía, onde estivera sempre. Agardábades outra cousa?. Que quen caeu entón na trampa? 

Ao escoitar o barullo espertamos todos, meu irmán acendeu a luz e vimos ao meu pai fincado no chan todo ao longo. Ergueuse magoado e preguntounos quen puxera aquela corda, non esperou pola resposta. Deume un bico, como tódolos días, apagou a luz e marchou sen facer ruído a coller o autobús obreiro, coma sempre.